Τα σταφύλια του χωριού

Τσαμπιά σταφύλια στα σκαλιά, τα έφερε η γειτόνισσα, καλωσόρισμα στον Μεσενικόλα του τρύγου.
Κάθε χρόνο την επόχή του τρύγου όταν συναντήσεις τους χωριανούς να γυρνούν απο τα αμπέλια φορτωμένοι με σταφύλια και τους ευχηθείς "καλά κρασιά" η πρώτη κίνηση που κάνουν είναι να σου προσφέρουν σταφύλια. ...

Το Παζαράκι στον Μεσενικόλα 4-9-2016

 Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το γλέντι στο Παζαράκι, που ήταν η τελευταία εκδήλωση του φετικού καλοκαιριού του Συλλόγου στον Μεσενικόλα .
Πολύ καλή ορχήστρα, στο κλαρίνο τον Χρήστο Κιτσόπουλο, πεντανόστιμο μπλιγούρι με προβατίνα και κρασιά του Μεσενικόλα, τι άλλο να ζητήσει κανείς.
Και του χρόνου...

Το Παζαράκι της Λίμνης Πλαστήρα

Το παζαράκι

Κάθε χρόνο στις 5 του Σεπτέμβρη γίνεται στο Μεσενικόλα η μοναδική εμποροπανήγυρη της περιοχής της Νεβρόπολης. Το παζαράκι, όπως ονομάζεται, γινόταν παλιότερα στη Νεβρόπολη στην περιοχή «Άσπρα λιθάρια». Η δημιουργία της λίμνης όμως μετέφερε το παζαράκι στην πλατεία του Μεσενικόλα.
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, που στα χωριά της περιοχής κατοικούσε πολύς κόσμος , το παζαράκι ήταν μοναδική ευκαιρία για τις αγορές ενόψει ...

Γουρνουχαρά κι καρκαντζούλια.

Γουρνουχαρά κι καρκαντζούλια.

***************************************************************
Σε μια άλλη μεριά, σμα στο κατώι, μέσα σε μια τρύπα, ήταν η κουρύτους, του κουμάσ(ι) για του γρούν(ι).
Από το παζάρι στην Καρδίτσα, αγόραζε κάθε χρόνο ο πατέρας, ένα μικρό γρουνάκ(ι), νια σταλιά πράμα, πότις άσπρο, πότις καψαλό. Αυτό το μια πθαμή γρουνόπλου, τρώoυντας αχόρταγα όλο το χρόνο, πλύματα και απουμαζώματα που τ’απιτούσαμαν, γένουνταν στο τέλος ένας γρούναρος, ικατό κιλά και.
Σα του φώναζα, «μπίίίς-μπις-μπις», αναδεύουνταν άπ’ τη λασπαριά πού’ταν χουμένου κ’ έρχονταν γκουρλίζουντας με τη σούρλα, για φαϊ. Όλο αυτό το κουμαντάρζμα γένουνταν για να το θρέψουμε, να’ντου παχύ τα Χριστούγιννα.
Σα γιορτή τα Χριστούγεννα, εμείς τα παιδιά, άπ’ τη γουρνουχαρά τα καταλαβαίναμε. Η γουρνουχαρά ξεκινούσε άπ’ την παραμονή. Ξυπνούσαμε άπ’ τ’άγρια χαράματα. Έναν ουλάκιρου χρόνου καρτιρούσαμαν πως κι πως αυτήν την ώρα, για έναν κυρίως λόγο. Για τη φούσκα! Για το περιζήτητο αυτό εντόσθιο άπ’ του γρουνουκλέτσ(ι).
Απού βραδύς έλεγα στη μάνα: « Σα σκουθείς ισύ του προυί, ξύπνα κι μένα, μη σφάξουν του γρούν(ι), να προυκάνου να πάρου γω ...